Stel je voor … Gijs Bijl

Werk: Software Development Manager
Privé: samen met Karin en drie jonge kinderen

Wat is jouw belangrijkste verantwoordelijkheid?

“Ik ben Software Development Manager. Dus ik ben in brede zin verantwoordelijk voor
de kwaliteit van onze software en voor de bemensing van een aantal ontwikkelteams.
Binnen R&D zijn we natuurlijk echte techneuten. Vanuit mijn eerdere ervaring als
projectleider probeer ik klantinzichten te vertalen naar de techniek en ook andersom.
Maar ik ben ook verantwoordelijk voor het werkplezier van de mensen in het team. En
dat is minimaal zo belangrijk als het behalen van onze resultaten. Ik vind het écht heel
leuk om met mensen te praten, te snappen wat ze drijft en hoe ze zich kunnen, of willen
ontwikkelen. En daar dan handen en voeten aan te geven.”

Hoe ben je hier beland?

“Dat is eigenlijk toeval. Ik wilde altijd huisarts worden, maar werd uitgeloot en studeerde
vervolgens Medische Biologie in Groningen. Daarna belandde ik via-via in de IT, als
change manager in de retail en ontdekte ik dat ik (mensen) managen leuk vind, maar
ook dat ik dicht bij de zorg wil werken; echt iets betekenen. Zo kwam ik bij PinkRoccade
Healthcare en dat bevalt heel goed. De GGZ is bijzonder. Lichamelijke klachten zijn
meestal tastbaar maar mentale problemen veel minder. Ik was al verliefd op de zorg,
maar de GGZ heeft wel een speciaal plekje in mijn hart veroverd.”

Wat is typerend voor de GGZ?

“De uitdagingen in de geestelijke gezondheidszorg zijn groot. Er wordt heel veel
gevraagd van iedereen en tegelijkertijd beknibbeld op de kosten. Maar de mensen die in
de GGZ werken, delen een passie voor de zorg. Dat merk ik bij klanten en dat merk ik
ook bij ons, ook al werken wij natuurlijk niet zelf in de zorg. Maar we werken allemaal
wel vanuit dezelfde waarden, om de geestelijke gezondheidszorg beter te maken.”

Blijft er tijd over voor leuke dingen?

“Bij Pink zeker! Dit is een heel open bedrijf en er wordt altijd van alles georganiseerd:
borrels, uitjes, wandelingen. Dat gaat bijna vanzelf. Thuis zou ik wel iets meer tijd
kunnen gebruiken. Mijn vriendin is huisarts, zij heeft het ook druk en we hebben drie
opgroeiende kinderen. Dus er schiet weleens iets bij in. Ik houd bijvoorbeeld van
hardlopen, liep tot voor kort zeker drie keer per week en deed mee aan de halve
marathons. Dat staat nu even op een lager pitje. Maar het is het allemaal waard. Nu
maken we gewoon samen met de kinderen een wandelingetje. Rennen komt wel weer.”

Stel je voor … Dat je iedere job kon kiezen

“Ik heb altijd gedacht: dan word ik alsnog huisarts. Aan de keukentafel hebben we het
vaak over situaties in de praktijk van Karin, dat blijft leuk. Maar om nu nog geneeskunde
te gaan studeren… Bovendien ben ik heel blij met wat ik nu doe en ik doe het vol
overgave. Ik ben niet zo’n toekomstplanner. Ik probeer wat ik doe zo goed mogelijk te
doen en zoveel mogelijk plezier te hebben in mijn werk. Maar als er kansen komen, dan
pak ik ze wel hoor.”